काव्य-शास्त्र-विनोद

दोस्तहो, माझे काही लेख पूर्वी साहित्य-चौर्य होऊन इतस्तत: पसरले आणि त्याबद्दल काहीतरी पावले उचलता यावीत यासाठी प्रयत्न चालू आहेत. मी खाली चोरी झालेल्या लेखांचे काही ठराविक परिच्छेद दिले आहेत जे वाचून तुम्हाला कदाचित ते लेख पाहिले असल्यास सहज आठवतील आणि मला तुमच्या कडून अपेक्षित असलेली मदत म्हणजे जिथे तुम्हाला हे लेख आढळतील त्या खाली माझे नाव नसल्यास त्या लेखकाला तसे लिहिण्याबद्दल कळवणे व शक्य झाल्यास मला ती लिंक पाठवणे. एकूण चोरीला गेलेले लेख - ३ . कधी पहिल्यांदा चोरीला गेले? - २००९-२०१० च्या आसपास. कुठे कुठे आढळले - इमेल, फेसबुक, whatsapp, ब्लॉग, ऑर्कुट इत्यादी. चोरीला गेलेल्या लेखांची प्रसिद्ध शीर्षके - "मराठी भाषेची ताकद", "क कसा करतो कमाल", "पंतपुराण" इत्यादी. खाली त्या ३ लेखातील निवडक परिच्छेद आहेत: लेख १ - पोपटपंची १ परवा पुराण-प्रसिद्ध पखवाज पंडित पुरोहित पंतांची पिवळी पगडी पुरंदरच्या पंधराशेव्या पायरीवरून पुण्यात पर्वतीच्या पाचव्या पायरीपाशी पर्णकुटीपासून पंधरा पावलांवर पहुडलेल्या पंकजच्या पोटावर पटकन पडली. पगडी पडलेली पाहताच पंत ...

सध्या सार्वजनिक बोली भाषेमध्ये काही जणांना आपण काही विशेष शब्द वापरत आहोत ह्याचं खूप विशेष वाटत असतं. त्यामुळे ते असे विशेष शब्द इतक्या विशेषत् वाने वापरतात की त्यांची विशेषता कमी होऊन ते सामान्य होऊन जातात. आता, उदाहरणार्थ 'कुठेतरी' हा शब्द घ्या. सामान्यपणे हा शब्द स्थलवाचक आहे. पण सार्वजनिकपणे बोलणाऱ्यांना इतक्या साधेपणे हा शब्द वापरणं अजिबात मंजूरच नाहीये. एखादा वक्ता तावातावाने आपले विचार मांडताना श्रोत्यांच्या भावनांना हात घालतो आणि म्हणतो, 'मग हे सगळं असं चालू असताना आपलंही काही कर्तव्य आहे हा विचार आपण कुठेतरी करायला हवा'... किंवा 'अमुक अमुक असं जेव्हा घडतं तेव्हा कुठेतरी सांगावंसं वाटतं की....' किंवा '.... असं आपल्या मनाला जेव्हा कुठेतरी जाणवतं तेव्हा....'. कधी कधी एखादा कवी देखील लिहून जातो की 'हृदयात कुठेतरी हलल्यासारखं वाटतं'. ह्या मंडळींना कदाचित वाटत असावं की ह्या 'कुठेतरी' शिवाय पाहिजे ते गांभीर्य वाक्याला येणार नाही. कुठेतरी मध्ये ठिकाणाबद्दल एक अनिश्चितता आहे, तर काही जणांना ठिकाणाची निश्च...